Naast hypermoderne fietsen en geavanceerde trainingstechnieken is dé grote revolutie in het huidige profwielrennen zonder twijfel de voedingsstrategie. Volgeladen tanks aan de start en strak brandstofmanagement onderweg stellen profs in staat om ongekende vermogens te blijven trappen. Maar hoe werkt dat eigenlijk en valt dit zomaar te kopiëren door iedereen?

Het advies lijkt eenvoudig: afhankelijk van de inspanning neem je 80, 100 tot zelfs 140 gram suiker per uur op. Is dezelfde strategie van toepassing op een korte profkoers tegenover een ultra-inspanning, of zit er een wereld van verschil tussen brandstofmanagement voor 3 uur versus 10+ uur in het zadel?