Als ambitieuze wielerliefhebbers plannen we onze intervalsessies minutieus, wegen we onze voeding tot op de gram, analyseren we elke trap en optimaliseren we ons materiaal tot in de puntjes. Zodra we echter moeten rusten, slaat de mentale onrust toe.

Toch is rust dé trainingsprikkel bij uitstek die we structureel onderschatten. Ik gebruik bewust de term ‘trainingsprikkel’: rust is allerminst een passieve onderbreking tussen twee trainingen. Het is het venster waarin je lichaam de aangerichte “schade” van de inspanning omzet in pure winst. Wie zijn herstel verwaarloost, remt zijn eigen progressie direct af.