Voor een lange tijd (en nog steeds trouwens) was ik een absolute gelovige van de Zone 2-theorie, die bij het grote publiek vooral bekend werd via dr. Iñigo San Millán (destijds de trainer van Tadej Pogačar). Zoals ik zijn theorie interpreteerde, was Zone 2 de absolute gouden standaard. Kijk maar naar de bekende podcast van Tadej met Peter Attia: daar legt hij uit dat zijn Zone 2 rond de 300 Watt ligt bij een hartslag van amper 150 slagen per minuut. Hoe kun je zo iemand in godsnaam verslaan? Hij spaart het overgrote deel van zijn suikers uit, om op het einde of op de steilste klimmen dodelijk toe te slaan door er nog een extra laag bovenop te gooien.