Als ambitieuze wielerliefhebbers plannen we onze intervalsessies minutieus, wegen we onze voeding tot op de gram, analyseren we elke trap en optimaliseren we ons materiaal tot in de puntjes. Zodra we echter moeten rusten, slaat de mentale onrust toe.

Toch is rust dé trainingsprikkel bij uitstek die we structureel onderschatten. Ik gebruik bewust de term ‘trainingsprikkel’: rust is allerminst een passieve onderbreking tussen twee trainingen. Het is het venster waarin je lichaam de aangerichte “schade” van de inspanning omzet in pure winst. Wie zijn herstel verwaarloost, remt zijn eigen progressie direct af.

Voor een lange tijd (en nog steeds trouwens) was ik een absolute gelovige van de Zone 2-theorie, die bij het grote publiek vooral bekend werd via dr. Iñigo San Millán (destijds de trainer van Tadej Pogačar). Zoals ik zijn theorie interpreteerde, was Zone 2 de absolute gouden standaard. Kijk maar naar de bekende podcast van Tadej met Peter Attia: daar legt hij uit dat zijn Zone 2 rond de 300 Watt ligt bij een hartslag van amper 150 slagen per minuut. Hoe kun je zo iemand in godsnaam verslaan? Hij spaart het overgrote deel van zijn suikers uit, om op het einde of op de steilste klimmen dodelijk toe te slaan door er nog een extra laag bovenop te gooien.

Naast hypermoderne fietsen en geavanceerde trainingstechnieken is dé grote revolutie in het huidige profwielrennen zonder twijfel de voedingsstrategie. Volgeladen tanks aan de start en strak brandstofmanagement onderweg stellen profs in staat om ongekende vermogens te blijven trappen. Maar hoe werkt dat eigenlijk en valt dit zomaar te kopiëren door iedereen?

Het advies lijkt eenvoudig: afhankelijk van de inspanning neem je 80, 100 tot zelfs 140 gram suiker per uur op. Is dezelfde strategie van toepassing op een korte profkoers tegenover een ultra-inspanning, of zit er een wereld van verschil tussen brandstofmanagement voor 3 uur versus 10+ uur in het zadel?